تبلیغات
وحدت وب - غفلت از حضور

مرتبه
تاریخ : دوشنبه 19 تیر 1391
غفلت ازحضور
نیمه شعبان امسال هم از راه رسید و به سرعت سپری می شود. همانگونه که سال گذشته و سال قبل از آن و سالهای قبل و ... اینچنین بود. انگار از امام زمان علیه السلام همین زمان ولادتش را به یاد می آوریم . گویی آن حضرت متولد شده است و دیگر هیچ... زندگی هم نکرده و ناگهان مفقود شده و با هر سال جشن گم شدن او را می گیریم ! اگر چه تکالیفمان را در قبال تولدش ، خوب انجام می دهیم اما از وظایفمان در قبال زنده بودنش و انتظاراتی که از ما می رود غفلت می کنیم . انگار خواندن دعای فرج و عهد و ندبه و مولودی و ....که اگر چه از انجام ندادنش بهتر است، هم از روی عادت و گاهی هم توفیق اجباری انجام می شود و معلوم است که اینگونه یاد کردن؛ توجه فاقد روح و قدرت لازم برای پیشروی و گره گشایی است...
اصولاً بسیاری از ما اینگونه ایم و همانقدر که در نمازمان حضور قلب نداریم. در دعاهایمان برای حضرت و در طلب ظهورش هم جدیت و تمنای درونی نداریم !
از تب فوتبال و جام جهانی و تفکر! درباره پیشگویی هشت پای معروف گرفته تا دغدغه ی کنکور و مدرک و از کسب شهرت و مقام وثروت بیشتر و بالاتر بگیرید تا فرو رفتن در ورطه ی تجملات و مد روز و هزاران سرگرمی دیگر؛ همگی اجازه ی فکر و ذکر و چاره جویی و تلاش برای یاوری و ادای تکلیف نسبت به خلیفه ی کامل و مثل اعلای خداوند یعنی حضرت حجت علیه السلام را به ما نمی دهد و مرض فراموشی عهد الهی و بیماری غفلت مجالی را برای حرکت سریع و بدون انحراف در مسیر هدف خلقت برای ما باقی نمی گذارد ...
خداوند متعال در سوره طه به این فراموشی اشاره فرموده است. آنجا که می گوید : « از پیش با آدم عهد بستیم ولی او آن را فراموش کرد و برای او عزمی استوار نیافتیم؛ همچنین در سوره روم غفلت را ویژگی بسیاری از مردم می داند و می فرماید : « آنها تنها ظاهری از زندگی و سیاست می بینند و از آخرت غافل اند .».
این فراموشی و عهد شکنی و غفلت، بصورت کلی و جزیی، تمامی ابعاد وجودی انسان از شرق تا غرب عالم ، از گذشته تا حال را گرفته است و تنها عده ی کمی متذکر این عهد الهی هستند و دائما خود را در محضر حضرت حق می بینند .
انسان امروز از هدف آفرینش که همانا رسیدن به کمالات و تخلق به اخلاق الهی است غفلت نموده با خدا فراموشی؛ خود را نیز فراموش کرده و از قدر و قیمت خود غافل شده است او فراموش کرده که قرار است تا اسماء الهی را یکایک در وجودش متجلی کند و خلیفه خدا برروی زمین باشد و در برابر خدا و مخلوقاتش – و از جمله مظهر کامل اسماء الهی یعنی حضرت بقیه الله اعظم علیه السلام – ادای وظیفه کند.
این غفلت، مسلمان و غیر مسلمان ندارد چرا که بسیاری از ما ؛ مدعیان دینداری هم در وادی غفلت سیر می کنیم .اظهار بندگی و عبادت را بیشتر از روی عادت پیشه ی خود کرده ایم و تا معرفت حقیقی قدر مبداء و معاد را نمی شناسیم، نبوت و امامت و جایگاه آخرین نبی و وصی هم برایمان مجهول می ماند و صد البته مفاهیمی مانند غیبت و انتظار و تکالیف ویژه ی این دوران هم غریب و کم اهمیت جلوه می کند. وقتی اصل امامت و دوام آن مغفول می ماند ؛ مفهوم انسان کامل، خلیفه ی تام خداوند هم ناشناخته می ماند و آن وقت است که مجالی برای گفتگو در باره ادای وظیفه نسبت به او پیش می آید .
البته بسیاری از ما بطور رسمی و اتو کشیده به وجود امام حّی معصوم اعتقاد داریم و برایش دعا می کنیم . گاهی به جمکران می رویم و زیارت و ندبه بجا می آوریم و جالب اینکه از او می خواهیم که بیاید! ! بدون اینکه متوجه باشیم که او قرن هاست که آمده است اما ما با قدر ناشناسی و عدم وفای به عهد و کوتاهی در حق او، او را در گوشه ی ذهنمان زندانی کرده ایم و آنقدر او را در نهان خانه ی غیب نگه داشته ایم که نبودش برای ما عادت شده است .
گاهی هم در اصل وجود حیاتش شک می کنیم .بله ! او آمده است اما ما هنوز نیامده ایم ! او حاضر است و ناظر و ما غایبیم و غافل . اگر چه ولادتش را جشن می گیریم اما بعضی هامان عزادار حضورش هستیم ؛ چرا که اعتقاد به حضور یعنی همدردی و همراهی با کسی که قرن هاست در پس پرده ی غیبت منتظر «وفای به عهد و همدلی» شیعیان و نظاره گر ظلم طواغیت و رنج مظلومان است. اعتقاد به حضور امام یعنی کلام او بر هر کلام دیگر بشری ارجح است و یاری او هیچ بهانه ای را تاب نمی آورد .چند نفرمان حاضر به این باور و ادای آن تکالیف هستیم ؟
اگر به حضور مهدی و آثار وجودی اش ایمان بیاوریم دیگر فقط ولادتش را بهانه ی جشن نمی کنیم بلکه برای حضور واقعی اش که مایه ی امان اهل زمین و زمان و واسطه ی فیض و رزاقیت خداوندی است هم جشن می گیریم و سرور دائمی –و نه ظاهری- را مهمان قلب هایمان خواهیم کرد .
همانگونه که خداوند متعال به ذکر الله در خلوت و جلوت و در تمام عرصه های فردی و اجتماعی امر فرموده است تا غبار غفلت را زایل کند، یاد و ذکر دائمی ولی و حجت او هم در هر جا و هر زمان و نزد هر کس لازم است « اجسادکم فی الاجساد و ارواحکم فی الارواح و انفسکم فی النفوس » .اگر تولد مهدی علیه السلام مبارک است و مستحق جشن و شادی -که اینچنین است - ، حیات او و وساطتش در جریان فیض خداوند بر مخلوقاتش بر این امر سزاوارتر است . هر صبح و شام و هر مکان باید ذکر او و یاد او زینت بگیرد و به فرموده اش : او از احوال ما غافل نیست ؛چرا ما اینگونه نباشیم ؟ اگر او امام تمام عوالم است و مقتدای تمام موجودات – که هست- پس جشن ویژه ی او باید از مرزهای زمان و مکان فراتر رود و هویت جهانی بخود بگیرد چرا که جهان از دیر باز منتظر ظهور منجی آخر زمان است و شناساندن این «موعودِ موجود» به جهانیان اولین گام در غفلت زدایی، زمینه سازی برای ظهور ، رفع ظلم در جهان و برپایی حکومت عدل است .
مهدی ام من که مرا گرمی بازاری نیست
بهتر از یوسفم وهیچ خریداری نیست
همه گویند که در حسرت دیدار من اند
لیک در گفته این طایفه کرداری نیست



طبقه بندی:
ارسال توسط ایمان
آرشیو مطالب
پیوند های روزانه
امکانات جانبی

Enter your email address:

Delivered by FeedBurner